Uitzoomen
Inzoomen
Laatste nieuws

Hoe de dood niet
voor
Koos koos

woensdag 6 september 2017

Al bijna 6 jaar is hij ziek. Koos (73) kent inmiddels zijn weg in het ziekenhuis. Enkele weken geleden leek het ineens afgelopen te zijn. Er was geen behandeling meer mogelijk en hij ging naar huis om afscheid te nemen van zijn familie.

Toen gebeurde wat niemand had verwacht: het ging beter met Koos.  

Zorgcoördinator Ina Prins bezoekt Koos en zijn vrouw elke week om hen te begeleiden in deze onwerkelijke situatie.

In januari viel hij bewusteloos neer in de garage. In februari werd hij verkouden. Weer een maand later kreeg hij een ontsteking. In juni was hij inmiddels zoveel afgevallen dat hij direct doorgestuurd werd naar de specialist. Non-Hodgkin in een terminaal stadium, zo luidde het vonnis. Koos mocht kiezen tussen een verpleeghuis of een hospice.

Zijn vrouw vertelt: “We zijn 40 jaar bij elkaar, dan wil je deze laatste periode ook samen afmaken. Ik wilde niet dat hij naar een hospice of verpleeghuis zou gaan, intuïtief voelde ik dat dat niet goed was.”

Via Allerzorg werd er 24-uurs terminale zorg geregeld voor Koos, zodat hij thuis in alle rust afscheid kon nemen van zijn familie. Pas toen Koos thuis in een bed in de woonkamer lag kwam hij tot rust. En wat niemand had verwacht: Koos knapte zienderogen op. Helemaal beter werd hij niet, maar het bed verdween uit de woonkamer, hij had geen extra zuurstof meer nodig en de 24-uurszorg kon binnen enkele dagen worden afgebouwd tot een enkel uurtje in de week.

Het is onduidelijk wat er met Koos aan de hand is. Het is eveneens onduidelijk hoe lang hij nog zal leven. Kanker blijkt geen kanker te zijn, maar evengoed gaan zijn ontstekingswaarden weer omhoog. Het is moeilijk voor het echtpaar om in alle onzekerheid richting te geven aan deze bijzondere situatie.

Omdat Koos slecht verstaanbaar is, vertelt zijn vrouw zijn verhaal. “Het was chaos. Je bent bezig met het afscheid, en ineens gaat het weer goed. Er is continue dat dilemma. Als hij zware medicijnen slikt voelt hij zich misschien iets beter, maar de medicijnen zijn tegelijkertijd rotzooi voor zijn lichaam en maken hem misschien weer ziek.

Coördinator Ina Prins probeert het echtpaar te begeleiden bij de keuzes die ze maken. Koos’ vrouw vertelt: “We willen terug naar het ziekenhuis, uitzoeken wat er aan de hand is.”

Het gaat beter met Koos, maar hij heeft nog veel lichamelijke beperkingen. Ook psychisch is deze situatie moeilijk voor het echtpaar. “Hij gaat dood. En hij gaat niet dood. Mensen zeggen dat we blij moeten zijn dat hij er nog is. Maar het is niet alleen onverdeeld plezier. Koos is beperkt in zijn mogelijkheden, hij is nog steeds ziek. Wij zijn daar heel open over, anderen vinden dat confronterend en eng. Iemand verbaasde zich erover dat we het gewoon kanker noemden.”

Hoewel het echtpaar dagelijks worstelt met de onzekere situatie, zijn Koos en zijn vrouw dankbaar voor de tijd die ze nog met elkaar mogen doorbrengen. Ook de zorgverleners van Allerzorg dragen zij een warm hart toe. “Allerzorg bood echt zorg op maat. Ik kan zelf niet stilzitten en vond het maar gek dat iemand mijn taken overnam,” vertelt de vrouw van Koos, “maar ik raakte overspannen, en dan is het prettig dat er mensen zijn die helpen.” Ina Prins vervolgt: “Nu we Koos en zijn vrouw eenmaal per week bezoeken, kunnen we de situatie in de gaten houden. Mocht het nodig zijn, dan kunnen we direct weer 24-uurs zorg inzetten”.

Ina Prins rondt het gesprek met het echtpaar af. Het gaat allemaal goed, er is geen extra hulp nodig. Zij klapt haar map dicht. “To be continued, tot volgende week.” En zo zal het zijn voor Koos. To be continued…